Race Day Kona - frå mannskapssida

Eg såg på Facebook at det var nokon som gjerne ville sjå fleire bilde frå ferien vår, men eg er litt redd for at dei siste dagane har det vore litt lite bildetaking, og særleg frå konkurransen. Eg var som kjent frivillig, og på grunn av røynslene frå Boston maraton (de veit, bomba), så var det ein ganske streng "no bag"-policy. Eg stilte dermed opp med berre det eg sto og gikk i, og med bilnøklane i baklomma på løpeshortsen, så då blei det ikkje bilde frå det. Det var litt synd, for det var verkeleg ei oppleving å vere med som "kokua" - mannskap.

Eg fekk arbeidet mitt i skifteteltet for damer, og skulle i utgangspunktet berre vere der under overgangen frå svøm til sykkel, men endte med å bli litt lenger, dei var berre takksame for at fleire var med. Men det var jammen artig. Eg var av dei som fekk ansvaret for å ta vare på og merke svømmedraktene til proff-damene, for desse skulle til kontroll. Det er som kjent ikkje tillatt å bruke våtdrakter på Kona Ironman, men det er tillatt med slike svømmedrakter som går til knærne. Desse skal ikkje gi oppdrift, men dei gir hydrodynamiske eigenskaper, så dei fleste brukar dei. Etter konkurransen blir altså proffdraktene testa for oppdrift, då, det er derfor dei blir teke ut.

Det gjekk verkeleg ei kule varmt, altså. Det starta ganske greitt, men så rant det inn folk, og vi hadde eit par ganske så sveitte timar. Tilbodet i dette teltet er jo heilt utruleg, eigentleg: alle deltakarane fekk tilbod om å få hjelp til å skrelle drakter, vi plukka ut av poser, tredde på sokkar, lause ermer, kompresjonsleggar (folkens, drit i det - det tek så mykje meir tid å få det på blaut hud at ein kan umogleg vinne stort på det, trass alt er det ikkje særleg truleg at venepumpa sluttar å funke når ein spring!), smørte solkrem, serverte drikke, henta drikke, pakka ut og inn av poser, tørka hår, andlet, ermer og bein. Eg såg ikkje ut etterpå: sveitte, solkrem, saltvatn, cola og gatorade over det meste av meg, eigentleg. Men det var jammen artig, altså. Som "Uncle Bo" sa på infomøtet: "It's gonna be hectic, make it fun hectic". Og det gjorde vi.

Svømmestarten i Kona er magisk.

Då Jokke var der førre gong var skreiv han om at den svømmestarten eigentleg ikkje var så ille som alle skal ha det til, sjølv om han sa, “svømmestarten i Kona er egna til å skremme små barn til å spise grønnsakene sine”, og ein skjønnar det.  

Vi var jo ute på kaia, så vi fekk sjå starten heilt nært. Eg såg sjølvsagt ikkje Jokke, men det var ganske magisk å stå der bak dei og sjå korleis følgekajakkane vendte seg i fartsretning sekunda før kanonen gjekk av. 

Det var mykje fleire folk i teltet på første skift enn på andre, så eg meldte meg til å vere ei stund til, og det var dei alle glade for. Så dermed gjekk det slik til at eg var i T2 heilt til Jokke passerte, så eg fekk heia på han der. Han såg litt forfjamsa ut, og eg var faktisk litt uviss på om han hadde fått med seg at det var eg som heia på han der, men han hadde visst det. Han hadde sykla ganske bra, altså. Vi visste jo at det var grueleg motvind i båe retningar (!) på syklinga, så han dukka opp overraskande tidleg. Her kan de sjå at han sykla så snøgt at fotografen ikkje rakk å få han med seg!

Sidan eg då ikkje fekk heia på han på veg ut Ali'i Drive, måtte eg vente til han kom attende. Trigern hadde vore i bilen heile dagen, og var både ganske lei bilen og ganske varm, så eg tok med meg han til Hualalai Road, der vi fekk kauka litt på han. Det var i følgje Jokke medan det framleis gjekk greitt: 

Vi hadde jo vore nede på Natural Energy Labs eit par dagar før og øvd, så Trigern var overmoden for å møte publikum og å krysse mållinja, så det var neste punkt på programmet. Det tek jo litt tid frå Ali'i del I og Ali'i del II, så Trigern og eg tok ein dukkert så lenge. Som eg skreiv så var eg godguffen etter den teltjobben, og det måtte faktisk tre dukkertar med saltvannsskrubbing til før eg var kvitt mesteparten av solkremen og Gatoraden, men så bar det tilbake til Ali'i der vi venta på Jokke. Overleveringa gikk fint, og de to kunne triumfere i mål. 

Og det er ikkje berre Jokke og eg og alle de andre som kjenner Trigern som synest dette er litt stas, bladet Triathlete var dei to med i serien med bilde frå mållinja. Trigern meinte det berre skulle mangle, Jokke og eg var litt meir opprømte. Og det er då verkeleg ganske kule bilde?

Etter konkurransen var det berre å finne kvarandre (lettare sagt enn gjort, men til neste gong skal vi ta fatt med å faktisk ha ei klar avtale...) og så reise heime og slokne. Fælt å seie det, men vi må vel vedgå at vi allereie den kvelden var samde om at det burde bli ein neste gong også!

Alle bilda er frå FinisherPix.

Sci-fi

Jokke og eg var på fest førre laurdag, vi. I Ipswich. Jepp, Ipswich. Ipswich, England som amerikanarane ville sagt. På festen var det fotostudio, og tilgjengelege rekvisittar. Vifte litt med lyssabel og gønner, og vips! var vi brått i Avatar-land, gitt!

Kulturtant

Etter å ha vore på lansering av Gunnar Danbolts nye bok Frå modernisme til det kontemporære, og av Knut Aastad Bråtens første Syn og Segn, og det på ein kveld, syntest rekkjehusbonden min eg var verdig til å bere denne:

Takk, Jokke!

Juleførebuingar

Så var det på tide å bake pepperkaker og å prøve seg på pepperkakehus. Og då får ein seie som Pippi: det har vi ikkje gjort før, så det får vi visst til!

Skreddersydd kåk

Lisbeth og jeg deler kåk i Berlin over helga, og den er virkelig tilpassa oss: utsikt til en skobutikk, 

mezzaninetasje, og 

- trommelommelommelomm -

 champagnekjøler!

Feriedag

Dagen i dag har vore ein kjempefin dag. Først og fremst fordi eg har ferie, og ferie er alltid bra, men også fordi vi har gjort fine ting. 

Først sov vi lenge, og eg sov over kattemasing. Så blei det tekanne til frokost, før vi tok opp att hagearbeidet frå i går. Jokke var kjempeflink og ordna vedkassa/putekassa, festa ledning og spadde opp det eine blomebedet som eg ikkje rakk å maltraktere i går.  Eg vaska vindauge, og fann ut at det blir nok mindre pes om eg gjer det litt oftare. Men no har vi i alle fall ikkje snutemerke på stuevindauget lenger, og Lukas var flink og laga ikkje fleire då han satt i karmen seinare på dagen!

Så dro vi på sykkeltur til Gjelleråsen, og denne gongen fann vi heile sløyfa. Eg var daud i beina etter styrkeøkta i går, men syntest eg var litt flink likevel. Og då eg kom attende til bilen kunne Strava fortelje meg dette:

 

Queen of Mountain, du! Eg elskar Strava! 

Steinarbeider til flere tusen kroner

Etter at takstmannen i høst kommenterte at Pappas hobbymuring har gitt Blomstervegen steinarbeider til flere hundre tusen, var det naturlig å be Pappa om hjelp til å fikse inngangen. Den gamle inngangen begynte å få flere ulemper enn fordeler: vanndammer så en måtte gå på gresset for å ikke bli blaut oppetter leggene, torv som dekket nesten en tredel av hver helle, og dessuten var den ganske så skakk. Men så! 

 

Tre timer seinere så det slik ut. Vi skuffa vekk masse gras, jeg fikk nok en gang bekrefta at dette grasrot-uttrykket er helt meningsløst for de av oss som faktisk har sett ei grasrot, og nå er den altså rett fra trappa og ut. Nå var ikke det så plagsomt fra før, det var jo ikke mulig å se hvor hellene begynte og grasplenen slutta, men nå kan man altså det. Dessuten har vi fått helling fra trappa og ut i veien, og det lover godt for en ny klissblaut sommer.  

Laurdagskafé på Huseby

Jau, så er det slik at eg har blitt styremedlem i Skedsmo mållag (sjølv om eg framleis er medlem av Balsfjord mållag), og ein av dei aktivitetane dei (vi) driv med er å orge laurdagskaffe på Huseby gård på Skedsmokorset, det er det som er Skedsmo bygdetun, om de lurte. Eg stilte opp, veit de, og traff gamle kjente: Britt frå Samlaget. Det var stas, og vi mimra så høgt og frydefullt om Samlaget at dei var nøydde til å stenge av døra ut til kjøkenet der vi sto og kakla...

Vi steikte vaflar og kokte kaffi, og så gjekk vi ein liten rundtur for å glane inne på bygget etterpå. Og då tok eg sjølvsagt ein del bilete. Eg trur dette må ha vore ein del av det gamle kjøkenet, for det var rett ved sidan av ein diger peis:

Om ein må på do på Skedsmo bygdetun må ein opp i andreetasjen, og det er ikkje så triveleg, for dei treffer ein desse:

 Ok, ho dama er ikkje så ille, men sjå på den halvdaudingen i senga og det blikket til kællen i dress'a! Grøss. Eg er glad Britt åtvara meg før eg gjekk opp, desse er skikkeleg creepy.

 

I eitt av stovene fann eg denne herleg sofaen, og angra enda litt meir på at eg ikkje tok inn den mandaringule sofaen som sto her ute under dugnaden i fjor. Ein skulle hatt ein slik sofa, altså. 

 For ikkje å snakke om at ein skull hatt eit slikt skap til serviset sitt:

Eg trur ikkje elevane mine kjem til å komme meg ei fløyelspute med sølvkross på når eg dauar heller, men det får eg lukkelegvis aldri vite noko om. Men flott, det er det!

 I røykerommet fann vi denne salongen:

 Og på eit skap sto det ein liten dekorasjon som vi vel må seie sto heilt i stil med salongen:

 Bileta under her syner dei borda som liksom var kaféborda under kaffiserveringa. Vi hadde gjort det ganske fint, synest de ikkje? 

Mer interiør

Denne bloggen har jo blitt reine rosabloggen de siste dagene, med baking og interiør og greier. I dag følger jeg opp: Jokke fikk seg nytt skrivebord her om dagen (brun greie nederst i bildet), og i går pimpa jeg veggen hans:

 

Det er jo en kjent sak at siden Jokke er bortevekk, så kan han gjøre fint lite med at jeg styrer i heimen. Da er det jo godt at kjerringa stort sett framhever Jokkes greier og ikke bare hiver dem ut (i dag fikk jeg ut vitrineskapet hans...). Dette er nemlig konkurranseplakaten fra Ironman Kona. Er stolt av triatleten, vøtt!

Sånn..

...blei forresten skapet etter litt stabling. Legg merke til Ironman-førstepremien på øverste hylle.

Takk til Mamma for estetisk korreksjon underveis.

Det er forøvrig plass til en katt i den nederste hylla, men ikke tenk så mye på hvordan jeg fant ut det, særlig ikke du, Mamma.

Prøvekjøring

Egentlig trur jeg dette innlegget kunne få merkelappen "Jokke blir som svigerfaren sin", men jeg tror "Skrytebilder" og "Gleder" skal holde.

Jeg kjøpte som dere husker, bil i påskeferien. Eller altså, Jokke kjøpte bil, jeg sa bare hvor mye han skulle betale til hvor. Fin måte å handle på, forresten. Ettersom Jokke jo befinner seg i Indre Gokk om dagen, så hadde han jo ikke sett Gliset før jeg tok det med hjem. De kloke av dere forstår at det naturlig nok knyttet seg litt spenning til om Jokke ville like nyanskaffelsen eller ikke.

Det gjorde han. Han har ikke uttalt det helt sånn, men han digger Gliset. Og da vi var i skauen her om dagen, var det på tide å teste hva lavseriegirkasse og firehjulsdrift er godt for.

Først finner man en passe nedsnødd traktorvei. Den durer man opp og stopper. Kan ikke begynne med fart, vet du, det er juks. Deretter er det egentlig bare å dose avgårde. Det gikk så langt:

Altså ikke så langt i det hele tatt. Faktisk kom vi litt lenger, ser jeg nå, vi rakk nemlig å grave forhjula ned i knedyp snø (og det er omtrent opp til dørkarmen, så bilen lå godt på magen). Og da sto vi fast. Men så, så er det bare å sette Gliset i revers, vet dere, og da bare dro bakhjula oss ut att. Håhåhå!

Det var Jokke som prøvde, jeg må tilstå at jeg turte ikke. Men jeg skal nok få testa firtrekken til vinter'n.

Ellen blir som mora si, del II.

Nå er det egentlig ganske lenge siden jeg har vært veldig lik mora mi. Den ganske store bilaffæren var mer sånn "Ellen blir sin far", og det er en stund siden jeg har sukket over en dårlig rullet duk, liksom.

Men så, inn fra sidelinjen kom et glass med oliven som tydeligvis hadde sett bedre dager, og en helt full burk hytteost som begynte å lukte litt "funky" som amerikanerne sier. Og brått var et nytt uttrykk født: nødbaking.

Raskt og hektisk søk på nettet "baking med cottage cheese", og vips! ble det scones i Solvegen i går. Jeg skal være den første til å innrømme at de ikke er noen estetisk nytelse, men de smakte ganske bra. Litt salte, kanskje, oppskriften var beregnet på norsk hytteost, og jeg hadde svensk hytteost, og den er litt saltere.

De triste olivenene ble puttet i Jokkes årgangsmatmølle (jeg elsker den matmølla!) og most til tapenade, og dermed hadde jeg plutselig hjemmelaget kveldsmat, gitt.

Jeg må få noen husmorpoeng for dette, eller?

Leave I

Så fekk eg endeleg kjærasten heim!

Nytt Glis

Her i huset har det ikkje vore dei store eskapadane i påska, eg har stort sett vore heime. Heimepåske treng ikkje å vere keisamt. Jokke og eg, særleg eg, har nemleg kjøpt bil. Jokke er jo i Mazar-e Sharif, og har ikkje sett Gliset enda, det blir ganske spanande.

Her er Gliset i nokre få bilete. Først førarsetet:

Deretter det som er viktig, nemleg plassen baki:

Lua er teke med for å vise kor brei bagasjen er. Neida, lua er berre rot, eigentleg. Til sist eit bilete for å syne at eg køyrer ein svart bil:

Eller eigentleg er han mørkegrå, ein kan sjå det i solljos dersom ein går litt inn for det. Jau, og dei som bryr seg om slikt kan også sjå at det er ein Subaru. Eg brukar å late som om eg ikkje veit så mykje meir enn fargen på bilen eg køyrer, men sanninga er at eg mest kan fortelje dykk om sylindervolumet på denne her, altså. Ikkje heilt, rett nok. Men eg veit at det er 1660 liter bagasjeplass. Og fire sylindrar. Og boxermotor. Og ein del anna, men eg likar å halde på imaget som ho som køyrer ein svart bil. Som altså er grå, men de skjønar teikninga.

Jau, forresten, eg må jo også syne at det er god plass til handveska mi baki:

Ok, eg vedgår det: eg er rett stolt av Gliset, altså, og det er utruleg digg å køyre ny bil.

Tjukkas!

...og der! trudde de at dette var eit innlegg i fedmedebatten, eller kva? Men nei, dette er eit innlegg om rein glede, nemleg terrengsykling, og denne gongen med Tjukkas.

Eg fekk låne denne artige affæren av Lena, og ut på tur det bar:

No skal ein vel tilstå at Lena og Tore klarte seg fint på piggdekka dei fleste stadene, men artig var det lell. Sykkelen er jo svær som eit hus, 17", og det er og blir litt svært. Men dæven så artig det var å køyre rundt på fine løyper i Romeriksåsen! På snø! Eg har aldri sykla på snø før, eg! Ekstra stas var det at eg klarte å komme meg opp eit par kneikar som dei andre sa var vanskelege.

Når det så blei pause med applesine og banan, var det berre å glise, altså:

Det begynte dyrt...

Dere vet, forsinket fly og salg på solbriller, det er ingen billig kombinasjon.

Men så urkule, da!

Ser litt sur ut, litt Victoria Beckham liksom(som smiler altfor lite til å ha så mange par kule sko), men det var liksom teit nok å drive og ta bilder av seg sjøl om ikke jeg skulle glise hysterisk til telefonen min i tillegg. 

Lukas

Vi har altså bestemt oss for å gi Kaos tilbake det opprinnelige navnet sitt, nemlig Lukas. Dette fordi vi synes han er en litt for staselig katt til å bli kalt Kaos. Er dere ikke enige i at dette er en Lukas, og ikke en Kaos?

Og i dag og i går kom Lukas tilbake hit helt av seg selv, trengte ikke å bli fulgt av Liv i det hele tatt. Alt som skulle til var litt kulde...

Her er forresten et bilde av Jokke og Lukas, tatt på avreisedagen til Jokke. De er så fine begge to!

Packers Backer!

Ny Packers-brok, takka vere Nancy Michel, back in Wisconsin!

Seminar med Norsk lektorlag

Tekanne, kransekake og flotte folk på seminar. Alltid trivelig på NLL-samlinger, det er liksom litt som å komme hjem!

Julebord

Eg må berre leggje ut eit bilete frå julebordet med jobben på fredag. Eg hadde fått Marianne på Topp & Tå til å lage flapper-bølgjer på håret, og så slo eg til med dei kvite bryllaupsstøvlettane mine til sjokkrosa kjole - eg skulle jo halde herrenes tale, så eg kunne like gjerne nytte tida i søkjelyset.

Så her er biletet i alle fall: eg skulle ønskje eg såg så bra ut i røynda, men eg har i alle fall provet på at eg kan sjå bra ut på bilete, også med blitz!