På glattisen

Kjære Rælingen kommune,

Tusen takk for at de har brøyta vegen så flott frå Vestre Strøm og heilt til Rudberget. Heilt vekke var all snyen, alt som no var att var ei herleg såpeglatt ishinne som gjorde kvart eit skritt til ei turnøving. Jaggu godt eg er så stutt i møkkfallet at eg neppe slår i sund noko når eg ramlar. Til neste gong kan de ta med ein sandsekk eller femten og strø dei ut.

Vidare skal de ha takk for at de ikkje har brøyta mellom Rudsberget og Lognsdalen etter dei siste timane med snyfall, for der lå nysnyen som eit flott friksjongjevande lag mellom fotgjengaren (meg) og bakken. Litt ironisk at det her er mangelen på brøyting som gjer det heile til å stå av. Takka vere at det ikkje var skrapebrøyta her brukte eg berre halvanna minutt lenger på vegen i dag.

Derimot kunne de vel ha betalt ein eller annan traktoreigar for ein ekstra time for å måke mellom Lognsdalen og rådhuset? Altså, det har faktisk ikkje snødd sidan i går, ein burde vel kunne vente ein liten sveip over gangvegen, vel? Det er vel ikkje så farleg, det er jo berre fotgjengarar som brukar han likevel, eller kva?

Sutrete? Ja, men det er sutringsfridom i Noreg.

Biletblogging

Som de truleg har lagt merke til så har eg vore ganske slapp på bloggfronten i det siste. Men eg er altså ikkje daud. Eg berre brukar Instagram mykje meir enn eg har skrivekløe om dagen. Eg saknar faktisk skrivinga, så eg skal gjere eit forsøk på å skjerpe meg..

Men, for dei som har lyst til å sjå Instagram-bileta mine, så ligg dei på tumblr-bloggen min. Tumblr er ei bloggteneste som i større grad enn her på blogspot er ein multimediablogg, tilpassa kortare innlegg enn det er her.

"Nyhetsmorgen"

Takk til NRK for gjennomgangen av betalingsløsningene for julebord i mest kvar einskilde vesle kommune i heile Telemark i dag tidleg.

Men korleis var det eigentleg i Hjartdal?

Visste vi det ikkje?

Det er med ei viss kjensle av hovmod at eg høyrde dette på radioen i dag tidleg: Å skrive både nynorsk og bokmål hever språkkompetansen!

For ei herleg lenkje å sende til alle dei som spør meg kvifor i all verda eg skriv nynorsk når jo har bokmål som hovudmål. Svaret er altså:

Fordi eg kan.

Parkeringsvanskar

Til bileigaren som kompenserer for halvmeteren utafor parkeringsplassen med ein tilsvarende halvmeter tomrom mellom kjerra og veggen bak:

Om du har sååå tungt for å klare å parkere kjerra, prøv med ein mindre bil! Det er liksom ikkje så stilig med ein svær, kul bil, når bruken av han avslører eigarens totalt manglande evne til å handsame han.

Helsing,

Medbilist med parkeringsevne.

Vassfaret

Vi har snakka om det i flere år, Hansi, Aase Camilla, Jokke og jeg: vi skulle gjerne fått oss en tur til Vassfaret ei helg. I våres klarte vi endelig å bare bestemme oss for en dato, og den var nå i helga. Fredag ettermiddag møttes vi i Hønebyen og dro oppover. Etter omtrent en times gåtur fra parkeringsplassen kom vi hit:

Og siden vi allikevel skulle oppover denne veien på lørdag, slo vi like godt leir. Det var ganske kaldt, bålet blei liksom ikke helt supervarmt, men vi hadde godt selskap, godt drikke og supergod mat. Livet var bra, altså. Litt engstelige var nok Jokke og jeg, for vi hadde satsa på tresesongere, mens AC og Goggen hadde dratt ut vinterduna. Goggen hadde til og med skaffa seg dunliggeunderlag, til naboteltets store irritasjon - det gaulte nemlig, hver eneste gang prøysser'n lea seg. Og det gjorde'n jo en del, da.

Over her er et aldri så lite oversiktsbilde fra nylonkåken vår. Dere kan sikkert skimte beina til Hansi der ute, han var selvsagt godt i gang med å fyre nytt bål, trøttingene i vårt telt valgt feigeløsningen og kokte i teltet. En kommer liksom ikke unna at det er varmest, og jeg er en frysepinn av de sjeldne. 

Lørdagen var det tur til Bringen. Hansi har sikla på den toppen i årevis, visstnok, og jammen var det en fin tur. Interessant blei den også, ettersom vi foretok en kollektiv svikt i kartlesinga og gikk opp feil sted. Opp ei ordentlig bratt renne gikk det, og vi klorte oss fast som best vi kunne. Det viste seg selvsagt seinere at det gikk en veldig grei sti opp, da. Den gledet vi oss over nedover, det er som kjent kjipest å gå bratt nedover, så vi valgte å spare den lette turen til returen, for på den måten å spare knærne. Vi er jo ganske gamle etter hvert, i alle fall Jokke, Goggen og jeg.  Her er ekteparet Viehbrock på toppen av Bringen, med seg har de husky-Ronja.

Ettermiddagen ble tilbragt rundt bål, med rødvin, middag og kake, masse skitprat og mye fliring. En glimrende lørdagskveld altså. Og denne gangen hadde fyrbøter Viehbrock virkelig fått dreisen på ilden, godt og varmt var det, og veldig koselig. Lenge siden jeg har vært på båltur nå, altså.

(Men Hansi, det regna faktisk, altså, det gjorde det. Selv om yr.no sa det ikke skulle det.)

Søndagen måtte den travle forsikringsjuristen tilbake til arbeidet, men vi rakk å gå en liten tur først, oppover mot Hansespranget. Sola hadde jaget vekk det meste av skyene fra dagen før og vi gikk et skogsterreng som virkelig var helt klisje: 

På toppen dro ringerikingene hemmat, mens Jokke måtte jo gå på toppen med meg, for det er jo det jeg gjør, og jeg blir så vanskelig å ha med å gjøre dersom jeg ikke kommer på toppen. Der så det sånn ut: 

På vei opp fant vi en rusten North Face duffel! Neida, men den så faktisk sånn ut: 

Ein liten drapsmaskin

Ikkje så lett å sjå for seg når ho ser ut som her,  men (det silkemjuke) skinnet bedrar. Esterka brukar ikkje å mjaue så mykje når ho ikkje ser oss,  så Jokke var litt overraska over å høyre mjauing utanfrå i går. Men der sto ho, med ei diger, berre halvdau, jordrotte mellom labbane. Og mjaua stolt. Kverka stakkaren gjorde ho først etter å ha motteke ros og skryt. 

Ti minutt seinare var berre snuten og nokre tarmar att.  Knaseljoden var ikkje til å halde ut. 

I dag tidleg kom ho med ein bitteliten fugl.  Eg er glad døra var att så kreket blei lagt på trappa, eg er berre dels motivert for å få daue dyr inn i stova. 

 Brutal? Eg?